برای زندگی که بی شمار بار پشت گوش انداخته شده است، دوباره از اول دایره شروع می کنم. یادداشت می کنم قاعده “یک” زندگان برنده

  لطفا به هیچ چیز دست نزنید ! وقتی غمگین و نامطمئن هستیم ،وقتی تنها و سردرگم می شویم ، بی دفاع ترین ،آسیب پذیرترین

مُشت روزها ،نشانه خروار سال ماست ! چند روز از قرن تازه گذشته است ؟،توی مشت روزهایمان چه میگذرد ؟ چند شب از قول و

  زمستان در پس سکوت هشیارش،از مکنتی اصیل برخوردار است ،چه کسی توان نادیده انگاشتن قدرت مرگ آفرین و زندگی بخش زمستان را دارد ؟خودش

“Photo by me” قبل از یک بار رفتنِ برای همیشه ،هزار برگشتن نیمه کاره هست ، قبل از خداحافظی ابدی ،هزار پای تردیدِ پس کشیده

“طراح اثر گرافیکی: سمانه جعفری”     ترس را همچون آفتابی روی تجربه هایمان پهن کرده ایم، تا با قلب “اتفاقی” که می لرزد و